Met de trouwe belofte dat ik meer zou schrijven op mijn blog… en hop! hier ben ik alweer!! Ik begin bijna trots op mezelf te worden…
Alle begin is moeilijk, maar al het herbeginnen is soms nog veel moeilijker. Ik ben maar twee weken weggeweest, maar de tijd heeft niet stilgestaan in Crescer e Viver. Mensen komen en mensen gaan. En het is altijd weer zoeken naar je plaatsje in dit geheel. Mijn functie tegenwoordig luidt “pedagogische supervisie”. Niet slecht he. Nog zien of het “etiquetje” gaat passen bij de inhoud. Grappig.
De kern is gebleven: Junior, Vinicius en Laura zijn nog steeds zeer actief aanwezig; 2 derde braziliaans en 1 derde zwitsers! Samen met mij dus helft “Carioca”, helft “Gringa”… Ik moet toegeven dat ik het niet zo moeilijk heb gehad om me aan te passen aan de Braziliaanse cultuur vol, samba, actie en chaos (lag misschien al in de aard van het beestje). Heb het soms wat moeilijker met de zwitserse precisie. Een mens kan er maar van leren, he…
Tegenwoordig worden we bijgestaan door 2 extra braziliaanse krachten en een resem andere tijdelijke vrijwilligers waaronder duitsers, argentijnen en italianen. Een smeltkroes van culturen, een mooie kans om je openheid te testen… Maar zalig interessant, daar ben ik zeker van.
Maar eerst terug mijn plekje zoeken…