Een kleine drie maand Brazilië achter de rug en ik realiseer me dat ik bitterweinig heb geschreven op deze blog.
In Crescer e Viver geldt de regel dat het excuus “te druk en geen tijd” niet geldig is, dat iedereen het te druk heeft en te weinig tijd. Dus… zal ik jullie het excuus schuldig blijven…
Ondertussen hebben we drie weken bezoek gehad van twee Europeanen, een belg en een fransman uit Bellijn. Toegeven, hoe meer (west) europees kan je zijn…Grappig, zo’n stukje ‘thuis’ op bezoek hebben. Het doet je weer toerist in vakantiestemming voelen. Want dat dagdagelijks met vanalles bezig zijn, doet je vergeten in wat voor een mooie stad je woont. Rio is echt “maravilhosa”. Ik durf zelfs te beweren dat het één van de mooiste grootsteden ter wereld is. De combinatie zee, strand, regenwoud en bergen en de stad die zich ertussen kronkelt als een slang tussen de bomen… Het geeft Rio zijn onklopbare charme.
Maar het bezoek heeft me ook een beetje de Europa-blues gegeven. Wat? Heimwee naar het grijze regenachtige België? Jeps!!! Heimwee naar de avondjes kletsen op café met de maten, heimwee naar het enthousiasme van de gastjes in de circusschool, heimwee naar de vele boeiende projecten, heimwee naar ‘Kolonisten van Catan” met chocolademelk, heimwee naar urenlang lekker lui naar dwaze series op TV kijken terwijl de regen tegen de ramen klettert, kortom heimwee naar huis… Het moest ervan komen.
Gelukkig kom ik over enkele dagen voor een weekje naar huis. Voor de vrienden en familie terug te zien en mijn belgenheimwee te temperen. Maar vooral eigenlijk om eindelijk mijn vrijwilligersvisum bij mijn vrienden in de braziliaanse ambassade in Brussel op te halen… Een weekje is zo voorbij, maar ik zal er honderd procent van genieten. Daar kan je vanop aan!
Almost Home and Almost Back!