Mijn vijfde week in Crescer e Viver
en mijn derde week als vervangend pedagogisch coördinator, wie had dat gedacht!
Tussen het opvolgen van de lessen (in het Portugees), het voorzitten van lesgeversvergaderingen (in het Portugees), bijwonen van bijscholingen en vergaderingen van het netwerk (in het Portugees) en het schrijven van verslagen (hou je vast: in het Portugees), geraakt je geest soms overvol. Met al die nieuwe gebeurtenissen en al die vreemde woorden in je hoofd, vergeet je gemakkelijk de reden waarom je doet wat je doet.
Gelukkig is een ontmoeting met iemand soms genoeg om terug met je voeten op de aarde te belanden.
En die ontmoeting was voor mij met Alice. Alice is een schrijfster die gepassioneerd is door circus. Ze heeft een zeer mooi boek geschreven over de geschiedenis van de clown, in de wereld en in Brazilië. ” O Elogio da Bobagem” oftewel ” Eerbetoon aan de zotheid”. Ze vertelde me het volgende verhaal, opgeschreven door een schrijver aan boord van het schip dat Brazilië ontdekte:
“… Wanneer de Portugezen aan voet aan land zetten, was er een groepje indianen aan de overkant van de rivier die hen in de gaten hield. Bij de plechtigheid en de heilige mis ter ere van de Portugese vlag, begonnen de indianen te dansen, hand in hand. Aan boord van het schip was er een clown om de bemanning te vermaken. Toen hij de indianen zag dansen, geraakte hij er zo vol van dat hij in zijn volle enthousiasme de rivier overzwom en mee begon te dansen, hand in hand met de indianen of mee tokkelend op zijn tamboerijn en salto’s springend in het midden van de kring. En zo zongen ze en lachten ze en dansten ze heel de nacht door…”
Circus en muziek was dus de eerste echte ontmoeting tussen Europeanen en de oorspronkelijke bewoners van Brazilië. Jammer dat we deze manier van omgaan met elkaar niet hebben kunnen behouden. Brazilië had er nog zoveel mooier uitgezien….
Dat maakt circus zo speciaal. Het verbindt mensen. De piste is rond, zodat iedereen iedereen in de ogen kan kijken. Circus gaat over respect. De artiest vraagt applaus en krijgt die, vibreert mee met de energie van het applaus en voelt geen schaamte. Circus gaat over vrijheid. Nergens voel je een grotere vrijheid dan wanneer het een artiest na veel oefenen lukt om een salto te maken, Immense vrijheid en een gevoel van controle. Wat kinderen en jongeren van de Favela zo hard missen, vat hebben op een situatie, thuis of in de buurt, voelen zij zo intens in het circus. Bovendien wordt dit gevoel van trots en vrijheid gewaardeerd door de maatschappij. Iedereen applaudisseert mee! Daar waar de maatschappij voorschrijft wat kan en wat niet, vertelt het circus: “ je kan zoveel meer…” Circus is op zich niet nuttig voor de maatschappij, maar het geeft iedereen het recht op zelfontplooiing, zelfexpressie en bovenal plezier. Dat is de magie van sociaal circus.
Dat is waarom ik doe wat ik doe…
En samen met mij zoveel andere mensen.
